بمبگذاری انتحاری در کابل 12 کشته بر جای گذاشت

الشرفه و سرویس های خبری
برای تارنمای الشرفه
2009-10-10


در روز 8 اکتبر، یک پلیس افغان در محل یک انفجار در بیرون سفارت هندوستان در کابل از روی تلی از آوار می پرد. (عکس از رویترز/ احمد مسعود)

در روز 8 اکتبر، یک پلیس افغان در محل یک انفجار در بیرون سفارت هندوستان در کابل از روی تلی از آوار می پرد. (عکس از رویترز/ احمد مسعود)

کابل- در روز 8 اکتبر، انفجار بمب انتحاری پرقدرتی در بیرون سفارت هندوستان در کابل، این شهر را به لرزه درآورد. در اثر این انفجار تعدادی خودرو تکه تکه شد، چند ساختمان ویران گردید و دست کم 17 کشته و 60 زخمی بر جای ماند. این انفجار دود عظیم قهوه ای رنگی به آسمان فرستاد و باعث خرد شدن پنجره ها در فاصلۀ چند صد یاردی محل انفجار گردید.

ضمیری بشری، سخنگوی وزارت کشور افغانستان، گفت که این انفجار ناشی از یک بمبگذاری انتحاری بوده است. او هیچ گونه توضیح دیگری ارائه نکرد. دفتر رئیس جمهور حامد کرزای این حمله را محکوم کرد و اعلام نمود که بیشتر قربانیان این حادثه را شهروندان تشکیل داده اند.

احمدالله، 22 ساله، مغازه داری که در فاصلۀ اندکی از محل انفجار به دیدار آشنایان خود آمده بود، اظهار داشت: «ما صدای انفجار مهیبی شنیدیم و سپس همه جا پُر از دود شد. آنها اجساد چندین شهروند و ده ها نفر را که زخمی شده بودند، بیرون کشیدند. در اثر پرتاب خرده شیشه ها، یکی از دوستان من در خانۀ زخمی شد.»

نیک محمد، رانندۀ 33 ساله که به هنگام انفجار بمب در محل حضور داشته گفته است که جاده به شدت لرزیده و او دست کم چهار خودرو را دیده است که به سختی آسیب دیده بودند.

هندوستان، متحد دیرینۀ افغانستان، بر این باور بود که ارتباطات سیاسی و فرهنگی آن با افغانستان باعث شده که این کشور کمتر از دیگر قدرت های غربی مورد هدف قرار گیرد. اما در ژوئیۀ 2008 در پی یک حملۀ بزرگ به سفارت این کشور در کابل که به کشته شدن 58 تن از جمله 2 تن از مقامات بلندپایۀ هندوستان و زخمی شدن 141 تن دیگر انجامید، این اعتماد به نفس از میان رفت. در پی این حمله، هندوستان دفتر سفارت خود در کابل را با دیوارهای بلند ضدانفجار، درهای سنگین فولادی و ورودی با بازرسی بیشتر تقویت کرد؛ تغییراتی که دولت، جان به در بردن افراد را در انفجار امروز ناشی از آن می داند.

این انفجار نتوانست شکافی در دیوارهای پیرامون سفارتخانه ایجاد کند؛ اما باعث خردشدن پنجره ها و در هم شکستن درهای برخی از ساختمان های سفارت گردید. گفتن یاست که هیچ یک از شهروندان هندوستان در این حادثه جان خود را از دست ندادند و حتی دچار آسیب جدی هم نشدند.

ج. پارتاساراتی، دیپلمات پیشین و تحلیلگر کنونی در مرکز پژوهش های سیاست در دهلی نو، گفته است که هنوز برای وارد کردن اتهام این انفجار به گروهی خاص خیلی زود است، اما کاملاً واضح است که طالبان کمک های اقتصادی هندوستان را مکمل اهداف استراتژیک غربی ها تلقی می کنند.

[لوس آنجلس تایمز]

بوک مارکینگ (بایگانی سازی اینترنتی)

.
ارزشیابی مقاله:0 /5 (0رای)
.
خواهشمند است دیدگاه خود را پیرامون این مقاله با ما در میان بگذارید تا ما بتوانیم کیفیت این سایت اینترنتی را بهبود ببخشیم

دیدگاه های خوانندگان

2009-10-11 15:42:00

نمی دانم چرا این جنایتکاران از بمب برای بیان نظرات خود و ابراز پیام هایشان برای جلب توجه من استفاده می کنند. چه کسی گفته است که کشتار و ویران نمودن بهترین راه مقاومت در برابر ظلم و یا رویارویی با دشمن است؟ بله در یک نبرد از جنگیدن گریزی نیست، در غیر این صورت کشورها امنیتی نخواهند داشت. اما استفاده از دین به عنوان وسیله ای برای نشان دادن عدم موافقت خود با یک رژیم حاکم، هم توسط خود دین و هم بر اساس منطق انسانی مردود است. شاید گروهی باشد مخلص که خود را فدای دین کند. پس یک چنین گروهی آن ذهنیت جنایتکارانه ای را که توسط اروپا به وجود آمده و جنبش های صهیونیستی صرفا برای ساختن کشور ضعیفی مثل اسرائیل بدان دامن می زنند، نداشته و نخواهد داشت. در عوض چنین افرادی هدف خود را راهیابی به بهشت از طریق فدا کردن جانشان برای دین قرار می دهند. اما سئوالی که در اینجا مطرح می شود آن است که آیا خود دین استفاده از دین را به این شکل زشت و کریه مجاز می شمارد؟ من از خودم می پرسم آخر تا کی ما به استفاده از چنین شیوه های مخربی دست خواهیم یازید؟ تا کی برای بیان ایده ها و نظرات سیاسی و فکری خود از این راه استفاده می کنیم؟ آیا منطق انسانی به جای دست یازیدن به چنین شیوه هایی که روح انسانی آن را مردود می شمارد، باید بدین سختی تسلیم روش های مفیدتر و ثمربخش تر فکری شود؟

* نشان دهنده فیلد اجباری است

نام:
ایمیل*:
اظهار نظر*
1800 حرف باقی مانده است (حداکثر 1800)
شماره ها را وارد کنید
Captcha