نیروهای امنیتی عراق هر از گاه خبر از انجام عملیات های موفقیت آمیز خود می دهند و مدام به هسته های تروریستی حمله کرده و با اقدامات دلاورانۀ خود امنیت و ایمنی شهروندان بیگناه را تأمین می کنند و این مایۀ خرسندی ما است. این امنیت نتیجۀ برهم خوردن نقشه های تروریست ها است که می کوشند تا از طریق عوامل خود که در تروریسم دست دارند، آنها را به اجرا درآورند.

کسانی که در پس قتل عراقی ها هستند، عبارتند از: 1. موساد اسرائیل 2. نیروهای نظامی آمریکا 3. محافظان 4. پلیس و نیروهای امنیتی عراق 5. شبه نظامیان الحکیم، مقتدی، و احمد چلبی 6. پیشمرگۀ کرد، به ویژه در موصل و کرکوک. کسانی که القاعده می کشد: 1. نیروهای امنیتی فرقه گرا، که بیشتر شیعه هستند 2. نیروهای عراقی وفادار به امریکا و ایران که مردم بی گناه را در عراق می کشند ما همه آنها را می شناسیم و ما نباید با دروغ های دولت خیانتکار عراق فریب بخوریم.

آیا این اسلام راستین است؟ اسلام را با این تبهکاران کاری نیست.

این واقعیت که دولت تروریست ها را کشته و دستگیر کرده است، به طور قابل توجهی به کاهش تعداد حملات انتحاری در عراق کمک کرده است. دولت با دستگیری بسیاری از این افراد به اطلاعات مهعمی دست یافت که برای نیروهای امنیتی بسیار مفید بودند. با استفاده از این اطلاعات، آنها قادر به یافتن اطلاعات بیشتر پیرامون برنامه های حملات و ضرب و جرح تروریست ها بودند که فعالیت های قاچاق و منابع مالی آنها و همچنین تمام کسانی که به آنها کمک می کنند، حتی اگر این افراد در نهادهای امنیتی نیز باشند، را نیز آشکار می ساخت. به ویژه با توجه به این که نهادهای امنیتی تا حد زیادی در گذشته با مشکل نفوذی ها رو به رو بودند؛ زیرا با تشکیل دولت تازه، زمان برای از بین بردن همۀ اعضای تروریستی که در دولت آن زمان حاضر بودند، کوتاه بود. با این حال، با گذشت زمان در انجام این کار موفق شدند. آنها بسیاری از تروریست هایی که با آنها همکاری و کمک کرده و به آنها اطلاعات دادند را جذب خود نمودند و پشیمانی آنها را پذیرفتند. دولت بسیاری از نهادهای امنیتی و کسانی که در وزارت کشور و وزارت دفاع کار می کردند را پاکسازی کرد.

دولت و نیروهای امنیتی قهرمان عراق کارهایی کرده اند که هیچ کشور دیگری در سال های اخیر انجام نداده است. بسیاری از کشورهای عربی و خارجی که تروریسم در آنها وجود داشت، و یا دچار حملات وحشیانۀ تروریست ها مشابه آنچه در عراق روی داد، شده بودند، آنها نتوانستند این جنایتکاران تروریست را شکست دهند. با این حال، عراق پای همه چیز ایستاد و یک بار دیگر روی پای خود برخاست و در برابر زور و اجبار دوباره تروریست ها به مبارزه پرداخت و آنها را تحت فشار قرار داد و به جایی که از آن آمده بودند، بازفرستاد. نیروهای امنیتی بدون ترس و بدون تردید و به خاطر عراق و به منظور ایجاد امنیت در کشور با تروریست ها رو در رو شدند. دولت عراق و نیروهای امنیتی این کشور اقدام به راه اندازی یورش های گسترده ای علیه تروریست ها کردند و آنها اقداماتی نیرومندانه و بازدارنده بودند که به منظور در دست گرفتن کنترل اوضاع و برای کشتن و دستگیری بیشترین تعداد از تروریست ها انجام شدند. در واقع، این مبارزات منبع قدرتی برای نیروهای امنیتی شدند و ترس و ضعف تروریست ها را به همراه داشتند؛ چون آنها متحمل تلفات سنگین شدند و بسیاری از اعضای خود را که توسط نیروهای امنیتی دستگیر شده بودند را از دست دادند. نیروهای امنیتی بسیاری از مناطق را پاکسازی کرده و قادر به کشف بسیاری از نهانگاه ها و خانه های امن ستفاده شده توسط تروریست ها شدند که در آن سلاح های خود را مخفی می کردند. آنها همچنین بسیاری از اعضای تحت تعقیب دولت، از جمله اعضا، رهبران، و کسانی که با تروریست ها همکاری می کردند را دستگیر نمودند. سهم نیروهای دولتی همان گونه که در مواضع قهرمانانۀ آنها در برابر تروریست ها دیده می شود، و آنها زا در هر کجا که هستند گرفتار می سازند، سهمی بزرگ بود.

دولت باید به جوانان توجه بیشتری کرده و بکوشد تا نیازهای آنها را برآورده سازد و مشکلات آنها را که برای جوانان مسلمان و به ویژه در عراق وجود دارد، حل کنند. هر مسلمانی باید برای برآورده ساختن وظایف مذهبی خود ازدواج کند و این نقش دولت را پُر رنگ می سازد. دولت می تواند جوان را از نظر روانی، روحی، فکر، و مذهبی برای ازدواج، خانواده، و مسئولیت آماده سازد تا او به خشونت روی نیاورد و بیاندیشد که این خانوادۀ اوست و زنی که می بیند همسر و شریک زندگی اوست. دولت باید از او حمایت کرده و نه این که او را پس از ازدواج با مشکلات زندگی تنها بگذارد. بلکه باید پس از ازدواج و بچه دار شدن مرد را یاری کند. به ویژه اگر او بیکار بوده و به خاطر همۀ مسائل مالی که بر سر او آمد، نتواند کاری پیدا کندو همۀ این ها بر شرایط روانی تأثیر منفی خواهند گذاشت و ممکن است عامل مهمی بر تمایل او به سوی خشونت بوده که این به ویژه در جوامع عرب، شرقی، و اسلامی ما صدق می کند. این مسئله ای است که جوانان ما باید بیاموزند و با حل شدن این مسائل دیگر به خشونت روی نخواهند آورد.

ای تبهکاران القاعده، لحظۀ انتقام فرا رسیده است. دادگاه های عراق باید قاطعانه و محکم با این تروریست ها و تبهکاران برخورد کنند و آنها را به سخت ترین شکل و بر اساس قوانین عراق محاکمه نمایند. این قوانین می گویند که هر کس فرد بیگناهی را بکشد و آن فرد گناهی را مرتکب نشده باشد، جنایتی بر ضد بشریت بوده و باید اعدام شوند. بر طبق قانون این مجازاتی است که تبهکاران مستحق آن هستند و قانون دین و قوانین قومی، قبیله ای نیز همین را می گویند. تروریست ها نیز در عراق بر ضد مردم این کشور مرتکب جنایاتی شده اند. آنها بیگناهان بسیاری را کشته، کودکان را یتیم کرده، و زنان را بیوه نمودند. همۀ آنها باید دستگیر شده و در دادگاه محاکمه شوند و این تبهکاران بنا بر شواهد موجود علیه خود بی برو برگرد محکوم خواهند شد و بهترین گواه بر ضد آنها خون بیگناهانی است که به دست آنها کشته شده اند. اعدام این تبهکاران گواهی است بر این حقیقت که دولت عراق بسیار نیرومند شده و می تواند تروریست ها را دستگیر کرده و آنها را به دادگاه های عراق بکشاند؛ چرا که این دادگاه ها کاملاً مورد اطمینان هستند و استقلال دارند.

ای تروریست ها! به خواست خدا شما برای همیشه در دوزخ خواهید ماند.

تروریسم با همۀ عناصر، گونه ها، و سازمان هایش از گروهی تبهکار بیمار تشکیل شده است که در پی ویرانگری و گسترش اندیشه های نادرست در برخی کشورها هستند. تروریست می کوشد تا نسل مسلمانان جوان را نابود کرده و آنها را به نام دین به تروریسم وابسته سازد. تروریسم برای دستیابی به اهداف خود به اشکال درمی آید و برای متقاعد ساختن مخاطبان خود از آیه های قرآن بهره می گیرد. تروریست ها کسانی را که از تحصیلات مذهبی برخوردار نیستند نسبت به دینداری خود مطمئن می سازد و به این ترتیب است که ما می بینیم اعضای گروه های تروریستی یا بسیار جوان هستنند و یا نادان. بنا بر این تروریست ها می کوشند تا همواره با این مردم سر و کار داشته باشند تا آنها را به آسانی متقاعد کنند که به عضویت این گروه ها درآیند. تروریسم که این جوانان را به انحراف کشیده و امید و آیندۀ آنها را نابود می کند، دین ندارد و هرگز هم نداشته است. بزرگان تروریسم که طرفدار انفجارها، کشتار، و ویرانی هستند، این را چه می نامند؟ شما جوانان را در اوج جوانی نابود می کنید. آیا این را جهاد می خوانید؟