اعضای خانواده مفقود شدگان لبنانی در سوریه خواهان پاسخگویی شده اند

ملک محمد مصباح در بیروت .
برای تارنمای الشرفه
2010-04-27

( ملک محمد مصباح/ الشرفه ) «کمیته حمایت از اتباع لبنانی در زندان و در تبعید» سیاستمداران را به نادیده گرفتن تقاضاهای ایشان متهم کرد

مادران اتباع لبنانی که گمان می رود در سوریه زندانی شده باشند، از یازدهم آوریل سال 2005 تاکنون، هر روز ساعت ده صبح در «چادر آزادی» در مقابل ساختمان سازمان ملل در مرکز شهر بیروت گرد آمده اند و عکس های پسران خود را تکان می دهند که بعضی از آن ها سیاه و سفید و برخی خیلی قدیمی هستند.

روز 26 آوریل، همزمان با پنجمین سالگرد عقب نشینی نیروهای سوریه از لبنان، این مادران صدای خود را بار دیگر بلند کردند و احقاق حقوق خودشان برای دسترسی به اطلاعاتی در مورد سرنوشت عزیزان مفقود شده خود را خواهان شدند.

مادر احمد چرکائویی که بیش از بیست سال است در انتظار بازگشت پسرش است، به الشرفه گفت که او نیز همچون دیگر مادران، «پیش از این که از دنیا بروند، به امید دیدار آن ها (پسرانشان) و یا حداقل کسب اطلاعاتی پیرامون سرنوشتشان» گردهمایی اعتراضی تشکیل می دهد.

هزاران تبعه لبنانی طی جنگ داخلی بین 1975 و 1990 مفقود شدند و گمان می رفت که در گورهای دسته جمعی در قلمروهای لبنان دفن شده اند و با به طور غیر قانونی به مکان هایی در خارج از کشور منتقل شده اند.

این خانواده ها روز دوشنبه (26 آوریل)، با انتشار بیانیه ای خواستار تشکیل یک کمیته ملی برای ایجاد مکانیسمی برای حل و فصل معضل زندانیان شدند. آن ها سیاستمداران را به نادیده گرفتن خواسته های ایشان متهم کردند.

غازی عاد، رئیس «کمیته حمایت از اتباع لبنانی در زندان و در تبعید» گفت: «(این مسئله) راهکاری خارج از (محدوده اختیارات) یک نهاد ملی ندارد.»

وديع الأسمر، دبیر کل «مرکز حقوق بشر لبنان» گفت که خواسته های این خانواده ها «انسانی و به حق است. آن ها در پی یافتن حقیقت هستند. »

وی افزود: «ارائه شواهد روشن و علنی که هیچ زندانی لبنانی در بازداشت دولت سوریه نیست، مسئولیت دولت سوریه است.»

کمیسیون ملی که ده سال پیش برای پیگیری این مسئله تشکیل شد، اعلام کرد افرادی که مفقود شده اند، مرده اند اما پس از اعلام این خبر، چندین تبعه لبنانی که گمان می رفت مفقود شده اند، از زندان های سوریه آزاد شدند.

صونيا عيد، رئیس «انجمن خانواده های زندانیان لبنان در زندان های سوریه» گفت: «در پرونده (دولت) در مورد زندانیان در بازداشتگاه های سوریه اعتراف هایی وجود دارند که از حضور زندانیان، از جمله افرادی که آزاد شدند، حکایت می کند. »

عید گفت: «همه ما آزمایش های دی ان ای انجام دادیم و گورهای دسته جمعی واقع در زمین وزارت دفاع را جستجو کردیم. حالا آن ها از ما می خواهند سکوت اختیار کنیم تا این که مانع بر سر راه مناسبات ویژه با سوریه نباشیم. »

وی افزود: «ما در مورد انسان ها، در مورد افراد جوان و در مورد شهدایی سخن می گوییم که برای حفظ لبنان و محافظت از شما، شما سیاستمداران مبارزه کردند. شرم بر شما. فرزندان خود را به یاد بیاورید. شما چه می کردید اگر آن ها بین مفقود شدگان بودند؟»

عاد گفت: «امروز متاسفانه هیچ تغییری حاصل نشده است.»

« پیش از عقب نشینی، پاسخ دولت این بود که صحبت کردن در مورد این مسئله به مناسبات بین سوریه و لبنان لطمه خواهد زد و مصلحت این است که آن را مسکوت بگذاریم. امروز، در پرتو مناسبات جدید با سوریه، این موضوع کماکان برای مقامات سوریه مسئله حساسی محسوب می شود و باید به دور از سیاست و رسانه ها در مورد آن گفتگو کرد، به عبارت دیگر، باید آن را مسکوت بگذاریم.»

در همین ضمن، «شورای جوانان و دانشجویان» در «حزب کتائب»، به رهبری سامی جمیل، نماینده پارلمان روز 26 آوریل تظاهراتی برگزار کردند و از دولت لبنان خواستند تا مباحثات پیرامون همه مسائل حل نشده بین سوریه و لبنان، از جمله پرونده زندانیان لبنانی در بازداشتگاه های سوریه را به طور جدی پیگیری کنند.

جمیل گفت که موضوع زندانیان «یک مسئله ملی است و یک امر فرقه ای نیست». وی افزود که 300 تبعه لبنان در این زندان اسیر شده اند.

وی گفت: «ما اسناد آن را در اختیار داریم و پرونده همه آن ها هم اکنون در اختیار سازمان های حقوق بشری قرار دارند و هیچ کس نمی تواند از این مسئله طفره برود.

بوک مارکینگ (بایگانی سازی اینترنتی)

خواهشمند است دیدگاه خود را پیرامون این مقاله با ما در میان بگذارید تا ما بتوانیم کیفیت این سایت اینترنتی را بهبود ببخشیم