خداوند ما را بس است و او بهترین پشتیبان است.

در این جا یک مسئله جدی وجود دارد و ما باید برای آن راه حلی یافته و رازهای پنهان آن را نیز دریابیم. امروز خیابان های عراق پر شده از گروه ها و نیروهای امنیتی، اما این گروه ها نتوانسته اند بمب گذاری را متوقف کنند. یک چیز عجیب دیگر که تاکنون هیچکس آن را درک نکرده است نیز وجود دارد: چگونه ممکن است که تروریست ها بتوانند بر تمام نیروهای امنیتی مستقر در خیابان ها که همۀ خودروهای مشکوک در خیابان ها را مورد بازرسی قرار می دهند، فائق آیند؟ چگونه آنها می توانند از دست این نیروها فرار کرده و بدون این که با هر عنصر امنیتی مواجه شوند، از یک منطقه به منطقه ای دیگر رفته و به هدف خود برسند؟ با وجود این که این قسمت ها و ایستگاه های ایست و بازرسی مجهز به تجهیزاتی برای تشخیص مواد منفجره از راه دور شده بودند، اما پس از مدتی مشخص شد که آنها خوب نیستند و برخی آنها دارای نقص در عملکرد می باشند و یا این که نیروهای امنیتی از آنها به درستی استفاده نمی کنند و شاید یاد نگرفته و یا این که در مورد چگونگی استفاده از این دستگاه برای تشخیص مواد منفجره آموزش ندیده بودند. شاید این یکی از دلایلی است که اجازه می دهد تا تروریست ها از پست های بازرسی امنیتی گذر کرده و از جایی به جای دیگر منتقل شوند؛ چرا که نیروهای امنیتی به شدت به این دستگاه ها وابسته می باشند و یا این که احتمالاً تروریست ها چیزی را اختراع کرده اند که یا این که روی آنها را با ماده ای خاص و یا چیزی شبیه آن پوشانده اند تا مانع از عملکرد درست این دستگاه ها بشوند. به این ترتیب، تروریست ها اطمینان می یابند که از همۀ ایستگاه های ایست بازرسی گذر نموده و به مکان های مورد نظر که که می خواهند در آنها به انجام عملیات بپردازند، می رسند. افزون بر این، مشکل این است که بسیاری از خودروهای بمبگذاری شده در مناطق مرکزی بغداد هستند که مملو از بازرسی نیروهای امنیتی می باشد.

فعالیت های پلید تروریست ها و تله های انفجاری آنها موجب شده است که بسیاری از مردم بی گناه آسیب دیده و بسیاری از آنها نیز برای همیشه معلول شوند. بسیاری از این مردم بی گناه هنگامی که در کنار خیابان یا در بازار راه می رفتند مواد منفجره و یا خودروی بمب گذاری شده در نزدیکی آنها منفجر شد و برخی از آنها پا یا دست خود را از دست دادند. همه آنها در حال حاضر گذشته از معلولیت، از غفلتی رنج می برند که نسبت به آنها صورت گرفته است و آنها به دلیل بی توجهی شدید دولت تحت درمان مناسب قرار نگرفته اند. هیچ مرکز تخصصی برای درمان و یا توانبخشی افرادی که در نتیجه کارهای تروریستی معلول شده اند وجود ندارد تا آنها را به زندگی جدید خود وفق دهد، به طوری که هیچ یک از این افراد بی گناه احساس نکنند که آنها چیزی را از دست داده اند و یا احساس کنند که تفاوت بزرگی در زندگی آنها وحود دارد که می تواند اثرات بسیار بد روانی داشته باشد. دولت نیز باید به درمان آنها کمک کند؛ زیرا آنها مردم بی گناه و ستم دیده ای هستند و تنها گناه آنها این است که عراقی هستند و در عراق زندگی کرده و بزرگ شده اند. دولت باید به آنها کمک کرده و مراکزی را در همه جا باز کند، به ویژه با توجه به این که هم اکنون شمار افراد معلول در عراق افزایش یافته و در همۀ استان ها گسترش یافته است. این مراکز باید به آنها خدمات دقیقی را ارائه داده و با تمام تجهیزات مدرن و مجهز با پزشکان متخصص در پروتز و ساخت آنها و توانبخشی ناتوانان و کمک به آنها برای استفاده از این دستگاه ها، و عادت کردن به آنها و به زندگی تازه در خدمت آنها باشد.

بسیاری از شهیدان بیگناه عراق قربانی حملات و انفجارهای تروریست هایی شدند که از ایدئولوژی پست و شیوه های شناختۀ شدۀ آنها سرچشمه می گرفت. با کمک روحانیون و فتواهای آنها مردم اندک اندک از تروریست ها بیزار شده و هر فرد عراقی خود را موظف دانست تا با این اندیشه جنگیده و آن را از عراق ریشه کن سازد؛ چرا که همۀ عراقی ها شاهد این اندیشۀ تروریستی بودند و آن را در یورش هایی که به نام جهاد انجام می شد، مشاهده کرده بودند. اما آنها همواره مردم بیگناه را هدف قرار می دادند؛ چرا که تروریست ها هیچ وجدان، اخلاق، انسانیت، احساس، شرفی ندارند و جانورانی بی خرد هستند. ترویرستی که خود را در میان مردم بیگناه منفجر می کند، جه تضمینی دارد که پس از کشتن مردان، زنان، دانشجویان، و کودکان بیگناه به بهشت خواهد رفت؟ آیا کشتن این بیگناهان جهاد است؟ و آیا تروریست ها به خاطر آن پاداش رفته و به بهشت خواهند رفت؟

بغداد، پایتخت عراق، بار دیگر شاهد انفجارهای گوناگونی بود که شهروندان و بازارها و خیابان های شلوغ بغداد را آماج خود قرار دادند و این به کشته شدن شماری از قربانیان بیگناه انجامید. انتظار می رفت که تروریست ها در این زمان و به تلافی عملیات و یورش های شدید و سنگین نیروهای امنیتی، دست به چنین یورش هایی بزنند. مشکل این جا است که همۀ مقامات امنیتی در تلویزیون حاضر شده و تأیید کرده اند که تروریست ها در واکنش به بلایی که بر سرشان آمد، دست به عملیات تلافی جویانه خواهند زد. اما به رغم این که آنها آماده و منتظر بودند، به نیروهای امنیتی نگفتند که در چند روز آینده هوشیار باشند و از ابزارهای اطلاعاتی خود بهره گیرند تا جلوی واکنش تروریست ها را گرفته و به آنها این بخت را ندهند تا با انفجارهای خود در عرصۀ رسانه ای بار دیگر خودنمایی کنند. همۀ این ها می بایست به خاطر حفظ جان بیگناهان از شر تروریست ها و یورش های آنها انجام می شد.

تروریست ها در همه جا و هر جایی که نیروهای امنیتی را می بینند، پنهان شده و یا می گریزند؛ چون می دانند که نیروهای امنیتی اکنون توان مقابله و جلوگیری از آنها را دارند. انفجارهایی که بغداد را هدف قرار دادند و این نشان خشم تروریست ها از شکست روحی آنها بود. این در واقع نبردی میان تروریست ها، کشورهای همسایۀ منطقه و حامی آنها، و نیروهای امنیتی، دولت، و مردم عراق است. عراقی ها اکنون اندک اندک می آموزند که چگونه همکاران و همدستان تروریست را بشناسند و نیروهای امنیتی را از هر گونه حرکت مشکوکی آگاه کند تا به کشور و مردم خود خدمت کرده باشد.

تازه ترین بمب گذاری های تروریست ها که بغداد و استان های دیگر را به لرزه درآوردن، گواهی دیگر بر پلیدی و بزدلی و نیز شکست آنها بود که در این بمب گذاری ها تنها مردم بیگناه را هدف قرار گفتند. دولت و نیروهای امنیتی قرار بود اقدامات و طرح هایی را برای جلوگیری از واکنش پیش بینی شدۀ تروریست ها آماده کند و همۀ مقامات دولتی و نیروهای امنیتی نسبت به واکنش تروریست ها به تازه ترین عملیات نیروهای امنیتی که منجر به کشته شدن دو تن از خطرناکترین رهبران القاعده در عراق و رهبران دولت به اصطلاح اسلامی عراق شد، آماده بودند. نیروهای امنیتی این دو تن را با استفاده در عملیاتی منظم و برنامه ریزی شده به قتل رساندند و در پی آن بود که انتظار می رفت تروریست ها عملیات انتفقام جویانۀ خود را به انجام رسانند. اما باز هم مانند همیشه تروریست ها نتوانستند به هیچ یک از ادارات رسمی و دولتی دست یابند و با نیروهای امنیتی رو به رو شوند. این مسئله با اجرای برنامۀ اعمال قانون که طرحی موفق برای خذف تروریست ها بود، به نتیجه رسید.

انفجارهای عراق گواه روشنی بر بیچارگی و زبونی القاعده هستند و ناتوانی آنها را در رویارویی با هر ارتشی نشان می دهند. پس این به اصطلاح جهاد آنها بر ضد ارتش آمریکا کجا است؟ برنامه های آنها برای آزادسازی فلسطین کجا هستند؟ آیا شما با من هم عقیده نیستید که آنها تنها می کوشند تا بی گناهان را از بین ببرند؟ خداوند آنها را در این جهان و در جهان دیگر کیفر خواهد داد.

بی تردید این تروریست ها هر گردهمایی به هر دلیل و یا مناسبی که باشد را هدف می گیرند و تا کنون بسیاری از شهروندان که به مناسبت های گوناگون گرد هم آمده بودند را کشته اند. از جمله مهمترین این مناسبت ها مواردی است که شهروندان از دولت و یا یک حزب خاص حقوق خود را مطالبه می کنند. تروریست ها توانسته اند در این گردهمایی ها آسیب های فراوانی را به بار آورده و بسیاری از انسان ها را به کام مرگ بفرستند و اکنون می بینم که آنها تماشاچیانی که به ورزشگاه آمده اند را ناجوانمردانه هدف قرار داده و در راه خروج آنها بمب و بمبگذار انتحاری و تله های انفجاری کار می گذارند. باعث اندوه است که چنین حملاتی زیان های انسانی فراوانی را به بار آورده و بسیاری از مردم را می کشند. دلیل این کار رخنه های امنیتی فراوان نهادهای امنیتی است. نخستین و مهمترین مسئول در این زمینه ادارۀ امنیتی و دولت عراق است که به تازگی و پس از حملاتی که شهروندان عراقی را هدف قرار دادند، هیچ توجهی به اوضاع ندارند و احزاب اصلی تنها در جنگ و جدل و کشاکش بر سر تشکیل دولتی هستند که خواسته های حزب قویتر را اجرا کند.