به منظور ارائۀ دیدگاه های خود دربارۀ یک فرد، ما باید به دستاوردهای او نگاه کرده و دربارۀ آنها منصفانه قضاوت کنیم. حسنی مبارک برای سه دهه رئيس جمهور مصر بوده است؛ اما او هرگز رئيس جمهور موفقی نبوده است. او هیچ چیز به جز تخریب و ویرانی برای مصر به بار نیاورد و این به دلیل سیاست های نادرست او و غرقه شدن در خواسته ها و آمال خود، خانواده اش، و اعضای حزب حاکم به جای اولویت دادن به منافع مصر و مردم آن بود. حسنی شایستگی و توانایی برآمدن از پس مسئولیتی که پس از پذیرش ریاست جمهوری مصر بر روی شانه های او قرار داده شده بود را نداشت و قادر به اداره کشور نبود. او برای سرکوب مردم مصر و محافظت خود در برابر خشم این مردمان متمدن و ریشه دار، به تقویت دستگاه امنیتی خود روی آورد. او تمام اشکال نژادپرستی، تبعیض، خشونت، و تروریسم را علیه مردم بیچارۀ خود اعمال کرد. وضعیت رو به وخامتی که امروز در مصر تجربه می کنیم بهترین گواه برای شکست حسنی مبارک در مدیریت اداره امور کشور خود است. به نظر من این مرد عاقل نبوده و یک رهبر نیست. او بر حسب بخت و اقبال به قدرت رسیده و این مصیبتی است که بر مصریان وارد آمد و آنها از سلطۀ حسنی مبارک رنج برده و هنوز هم رنج می برند. بنابراین من فکر می کنم که بهتر است حسنی مبارک کنار بکشد و راه را برای گزینش یک رئيس جمهور دیگر که می تواند کشور را به ایمنی رهنمون گردد و بکوشد تا به نابسامانی های تحمیل شده بر مصر به خاطر حکومت حسنی مبارک، سر و سامان دهد.

حسنی مبارک باید بی درنگ از ریاست جمهوری کناره گیری کند. انحصار کرسی قدرت دیگر کافی است. به باور من مبارک در طول مدت زمان طولانی حکومت خود بر مصر، چیزی به مصر نداد. برعکس، من فکر می کنم که او مصر را به سوی پرتگاه هدایت کرد و او دلیل وخیم تر شدن بحران در مصر بود. مصر تحت حکومت حسنی و حزب استبدادی او دچار بحران در بخش مسکن، افزایش بیکاری، وخامت اوضاع اقتصادی، و همچنین عدم تعادل وضع اجتماعی، بهداشتی، و وضعیت آموزش و پرورش شد. شاخص ها نشان می دهند که حسنی مبارک در مدیریت کشور در چند دهه گذشته شکست خورده است. بنابراین او باید از پست ریاست جمهوری کناره گیری کرده و قدرت را کنار بگذارد و برای گزینش رئيس جمهوری تازه برای مصر که آن را از بدبختی و فلاکتی که توسط حسنی مبارک به وجود آمده نجات بدهد، انتخاباتی آزاد و عادلانه را برگزار نماید.

من فکر نمی کنم که حتی یک حاکم خوب عرب نیز وجود داشته باشد.

مردم مصر باید از دست العشوائيات، فقر، جهل و بیماری نجات یابند. مصر به کسی نیاز دارد که بتواند آن را از فساد نجات دهد. مصر باید با کرامت زندگی کند، آنها توسط خداوند قادر متعال خلق شده اند. آنها باید آب گوارای آشامیدنی داشته باشند، مواد غذایی که عاری از اجزای سرطانی باشد؛ شغلی برای زندگی کردن داشته باشند؛ سرپناهی برای مصون ماندن از آب و هوای سرد و گرم؛ درآمدی که پایه ای ترین نیازهای یک زندگی شایسته؛ و رفتار خوبی برای خود و اعضای خانواده اش. مصری ها نیازمند پایه ای ترین نیازهای اساسی برای داشتن یک زندگی با عزت هستند. این مهم نیست که چه رئيس جمهور است؛ مبارک و یا پسرش، البرادعی، یا زعیط، یا معیط، و یا نطاط الحیط. مهم ترین چیز این است که چه کسی می تواند این نیازها را فراهم کند...

با نامزدی آقای جمال مبارک هیچگونه تخلف از قانون اساسی صورت نگرفته و او نیز مانند هر مصری دیگری حق دارد برای ریاست جمهوری نامزد شود. این که او پسر رئیس جمهور است، این مسئلۀ درستی نیست که همۀ مخالفان با نامزدی او مخالفت می کنند. مخالفان در کشور ما به همه چیز، حتی مسائل درست نیز اعتراض می کنند که این مشکلی بزرگ برای دموکراسی و ملت های عربی است و مصر بزرگ مستحق چنین چیزی نیست و باید این را درک کنند.

مبارک مردی دانا می باشد و او دستاوردهای بسیار داشته و همچنین اشتباه هایی را نیز مرتکب شده است؛ درست همانند هر رئيس جمهور و یا پادشاه در هر کشور دیگر!

مصر خود را از جهان عرب و آفریقا جدا نموده است و نقش آن به صورت بیش از حد حاشیه ای شده است. ما خودمان را گوشه نشین کرده ایم و باید انتظار این و حتی بیش از این ها را داشته باشیم...

هنگامی که کسی کاستی ها و خطاها را مورد توجه قرار نداده و با خود تصور کند که به مرور زمان این مشکلات برطرف خواهند شد، با دریافت این مطلب که این مشکلات روز به روز بدتر شده و کل رژیم را تهدید می کنند، شگفتزده خواهد شد و این درست همان شرایطی است که رییس جمهور مبارک که در 26 سال گذشته بر مصر حکومت کرده است، و شش سال نیز معاون رییس جمهور بوده است، با آن رو به رو است. مصر در دوران وی شرایط دشوار بسیاری داشته و با فقر، بیماری، بیسوادی، و حوادث شگفت انگیزی رو به رو بوده است. زندگی در مصر به شدت به وخامت گراییده و همۀ جنبه های سیاسی، اقتصادی، آموزشی، و پزشکی افول کرده اند. بهترین فرزندان مصر در دادگاه های نظامی محاکمه شدند و صداهای آزادیخواه در گلو خفه شده، مایملک مردم مصادره گردیده، و مردم زیر سلطۀ گروهی از خلافکاران که صنعت، کشاورزی، بازار، و بازرگانی را به انحصار خود درآورده اند، تلف می شوند. مصر شاهد هیچ گونه پیشرفت واقعی نبوده و در همۀ سطوح با افت و خیز مواجه بودند و ما هنوز هم روی کمک آمریکا تکیه داریم و یک سوم مردم مصر بیسواد هستند.

مصری ها اقدامات خشونت بار و بی رحمانۀ دولت بر ضد مردم را می بینند و دم برنمی آورند تا مبادا آنها نیز به همین سرنوشت دچار شوند. اما سازمان های بین المللی نباید نسبت به رویدادهایی که توسط پلیس مصر که همۀ حقوق بشر را زیر پا گذاشته، انجام می شوند، سکوت اختیار کند. این سازمان ها باید همگام با سازمان های فعال در زمینۀ حقوق بشر از دولت بخواهند تا همۀ افسران پلیس مصر را که متهم به این جنایت ها هستند، مورد بازحویی قرار دهد و همچنین آنها که در زمینۀ شکنجۀ زندانیان در بازداشتگاه ها و زندان ها تخصص دارند را محاکمه کنند. آنها همچنین باید برای درک حقیقت و نجات مصریان بی پناه از ستم دولت و نهادهای مصری به زندان ها به طور مرتب سرکشی کنند. همچنین باید با افزودن یک مادۀ قانونی به قانون اساسی مبنی بر ممنوعیت کتک زدن و یا شکنجۀ شهروندان توسط پلیس و یا نهادهای دیگر دولتی آن را اصلاح نمایند و سپس با اجرای این قانون هر کس که آن را زیر پا می گذراد، مجازات کنند و برای رسیدگی به این جرایم دادگاه های ویژه ای تشکیل دهند. آنها باید شکایات شهروندان را شنیده و شکنجه گران را محاکمه کنند تا به این ترتیب از شرف شهروندان حفاظت نموده و به خشونت هایی که به نام دولت و دستگاه های آن انجام می شوند، پایان بخشید.