کار قابل توجهی توسط دولت عراق و نیروهای امنیتی، با کمک نیروهای آمریکایی دوست انجام شده و در حال حاضر شرایط امنیتی در کشور بسیار خوب بوده و پس از توافق بر خروج نیروهای آمریکایی در مدت زمانی کوتاه همه چیز خوب پیشرفته است. من از این بابت مطمئن هستم؛ چرا که وظایف و عملیات فعالی که نیروهای امنیتی در حال حاضر انجام می دهند همراه با نظارت و کنترل کامل خیابان ها، همه شواهدی مبنی بر این هستند که نیروهای امنیتی قوی و پیچیده شده و قادر به جلوگیری از تروریسم و هرگونه تهدید علیه امنیت دولت و ایمنی شهروندان نیستند. این به ویژه در مورد توسعه در تمام انواع و رده های ارتش و نیروهای امنیتی و گذراندن دوره های ویژه در مبارزه با تروریسم و از بین بردن آن صدق می کند. در حضور این قهرمانان و مردان دلاور این کشور، هیچ رعب و وحشتی در عراق وجود ندارد. من فکر نمی کنم که هیچیک از آنها حتی برای لحظه ای در دفاع از سرزمین و افتخار آن تردید کنند.

تصور می شد که سیاستمداران دولت را به سرعت شکل خواهند داد و این یکی از وظایف آنها است و پاسخ به کارهای انجام شده توسط مردم عراق است و باید وظایف خود را به طور کامل عمل کنند. پس چرا این تاخیر وجود دارد و به چرا آنها خود را در منافع محدود حزبی غرق کرده اند؟ آیا این شایسته مردم عراق است؟ آیا آنها از مردم همان گونه حمایت می کنند که مردم از آنها حمایت می کنند، یا این که در برابر مردم می ایستند؟ چرا آنها به جای محافظت از مردم و ایجاد یک پایگاه قوی دموکراتیک، روند سیاسی را انکار کرده و برای کشتن دموکراسی نوپای عراق تلاش می کنند؟ ما نیاز به دموکراسی داریم. بنابراین دولت باید در اسرع وقت شکل گیرد تا دموکراسی روند خود را ادامه داده و برای اعتماد به نفس آن تقویت شود.

اگر ما می خواهیم که دموکراسی را درست بپیماییم، باید برای همۀ تصمیمات خود به قانون اساسی مراجعه کنیم که تصریح کرده است رییس جمهور عراق باید زادۀ عراق باشد و والدین او نیز باید عراقی باشند. قانون اساسی هیچ شرایط دیگری را از نظر نژادی، دین، و شرایط دیگر مطرح ننموده است.

من به وزیر یزیدی دفاع اعتماد کرده و رای می دهم؛ چرا که یکبار یک مسلمان به من گفت: «اگر وزیر دفاع یزیدی بود، دیگران هرگز از این نمی ترسیدند که ارتش و پلیس پس از تجهیز کامل دست به کودتای نظامی بزند. این موجب صرفه جویی در پول مملکت شده و از دزدی هایی که به بهانۀ امنیت صورت می گیرند، جلوگیری می کنند و از سوی دیگر امنیت نیز بهبود می باید.

خدا از مردان نیروهای امنیتی و مسلح عراق حمایت کند. القاعده سازمانی با منشاء ناشناخته است. آنها ادعا می کنند که به نام دین کار می کنند و همزمان مردم بی گناه در نیروهای نظامی و پلیس را می کشند. آنها همچنین مردم نادان را تحت نام دین فریب می دهند. راه حل نظامی تنها آغاز است و پس از آن باید اندیشۀ اسلامی یمنی ها را بر پایۀ اعتدال و منطق بشری بازسازی نمود. القاعده نمایانگر شکل جدیدی از تهاجم فکری است که اثرات هنوز برای بسیاری از مردم نامشخص است. جنگ فکری شکلی از سلطه بر منابع فکری است و بر اساس دستکاری احساسات انسانی و جذب آنها را به نام اعتقادات ساخته شده است.

همکاری میان شهروندان و نیروهای امنیتی بسیار خوب شده است و این به دلیل دستاوردهای امنیتی قابل توجه از آن زمان تاکنون است که از طریق ارائۀ اطلاعات مربوطه و مفید به آژانس های امنیتی به منظور کاهش فعالیت های گروه های تروریستی و جنایات آنها بر ضد مردم عراق میسر شده است. من فکر می کنم که پس از به وجود آمدن آگاهی فزاینده ای به اهمیت این مطلب که همه باید در مبارزه با تروریسم مشارکت کرده و برای محافظت از مردم و خاک عراق از خطر تروریسم آستین بالا بزنند، و نیز در نتیجه این امر که عراقی ها احساس کردند که نیروهای امنیتی خود بخشی از آنها هستند، و پس از افزایش اعتماد میان مردم و نیروهای امنیتی آنها می کوشند تا از مردم محافظت کنند، آگاهی و احساس مسئولیت به اوج خود رسیده است. این همکاری نزدیک بین دو طرف در خنثی کردن تلاش های تروریستی بسیاری از اعضای القاعده جهت هدف قرار دادن نهادهای دولتی، بازارها، و اجتماعات مردمی موفق شد. آخرین عملیات تروریستی در منطقۀ ابوغریب رخ داده است که جایی بود که ساکنان آن تلاش های القاعده برای هدف قرار دادن یکی از بازارهای شلوغ را خنثی کردند. بنابراین همکاری میان نیروهای امنیتی و شهروندان در سطحی گسترده و خوب است و کمک خواهد کرد تا به زودی تروریسم و القاعده به ریشه کن شوند.

بسیاری از افراد زمانی که المالکی برای اولین بار نخست وزیر عراق شد، در توانایی های او شک داشتند. با این حال، در طول مدت، او به طور جدی در تمام سطوح و در همه شرایط کار کرده است. او سعی کرده تا حد زیادی به توسعه خدمات بپردازد و من فکر نمی کنم که همکاری طرف دیگر موانع بسیاری را برای المالکی ایجاد کرده باشد. دلیل آن این است که او ضربات سنگینی را به تمام شبه نظامیان مسلحی که به سود جنبش های مختلف و احزاب عراق عمل می کنند، وارد آورده است. او آنها را از حمل سلاح محروم نمود و این واقعیتی است که خشم سیاستمداران بزرگ عراق را برانگیخت. با این حال، همین دلیل موفقیت المالکی در تحقق امنیت در کشور و بازگشت عراقی ها به زندگی عادی بود.

المالکی تنها دلیل امنیت کشور نیست و شرایط نیز در دوران نخست وزیری یاور او بودند. نیروهای بیداری در همۀ شهرها و استان هایی که القاعده بودند، حضور داشتند و همچنین افزایش نیروهای امنیتی در عراق و همکاری آن با کشورهای متفاوت عراق را در تجهیز و آموزش این نیروها یاری نمود. همچنین مردم که خطر را دریافته و به دشواری اوضاع پی برده بودند، برای ریشه کنی تروریسم و تبهکاران با این نیروهای امنیتی همکاری کردند. اما خود المالکی صد در صد موفق نبود و می توان گفت که او تنها 20 درصد موفق بود و مابقی را مدیون مردم عراق و نیروهای بیداری و همکاری آنها با نیروهای امنیتی است.

به خدا، تنها کسی که قادر به تقویت امنیت در عراق پس از خروج نیروهای نظامی ایالات متحده می باشد، المالکی است. با وجود همه چالش ها، مدت تحویل گرفتن دولت، که مدتها پیش به پایان رسید، تجربۀ تازه ای در عراق است، که در آن شورای ریاست جمهوری بی هیچ ربطی با کابینه در آنجا است و مجلس نمایندگان و مجلس عراق بدون هیچ رابطه ای با یکدیگر فعالیت می کنند. این بدان معنی است که وضعیت تغییر کرده است، به طوری که هیچ فردی رهبر، مدیر، و یا رئيس جمهور این مناسبی نیست که شایستۀ ادارۀ فردی مستقل در عراق هستند. امروز اوضاع متفاوت است و همه این موانع از طریق انتخابات در دسترس همه هستند و مخالفت با دیدگاه که ممکن است در تصمیم گیری بین این مقامات و یا سه موضع گرفته شده، نشان می دهد که در فرآیند جدید تصمیم گیری توسط یک شخص انجام نمی شود. این تجربه ای جدید و زمان آن کوتاه بود؛ زیرا پس از تشکیل مجلس نمایندگان و دستور به تشکیل دولت، زمانی طولانی برای رضایت احزاب جهت تشکیل دولت طول کشیده است و این باید از مدت زمان 4 سال ادارۀ دولت کم شود. پس از آن، دولت شروع به ساخت، تجهیز و مسلح کردن نیروهای امنیتی نمود و این آغاز به کار بر اساس قطعنامه های دیگر بود. اما بودند کسانی که از درون دولت مخالف بودند و همچنین تروریست ها نیز در تلاش بودند تا دولت به مقصد نرسد، و همچنین از هر طرف با دولت می جنگیدند و در فساد مالی و اداری شرکت می کردند. همه این ها موانعی بر سر راه دولت بود و بر وظیفه خدمات آب، برق و سیستم فاضلاب، جاده ها و ساختمان ها، که به طور کامل به خاطر تروریسم نابود شدند، خلل وارد کرد...[دنبالۀ این دیدگاه به دلیل طولانی بودن آن حذف شده است.]