فضای رمضان بدون دیدار از البلد جده کامل نمی شود

نوشتۀ یاسر الغامدی در جده
برای تارنمای الشرفه
2010-09-07

[یاسر الغامدی/ الشرفه] مغازه های کوچکی که در حاشیه های البلد یافت می شوند در ماه رمضان خیلی معروف هستند.

در ماه رمضان، بسیاری از ساکنین و دیدارکنندگان جده وقت زیادی را در منطقۀ قدیمی شهر می گذرانند. این منطقۀ کوچک، به نام البلد در زمان های کهن توسط دیوارهای جده محصور شده بود.

منطقۀ البلد یک بازار پراکنده از همه چیز است، از عمده فروشی و خرده فروشی کالا گرفته، از اقلام ارزان تا مارک های گران جهانی. همه چیز در یک نقطه گرد آمده – غذا، دارو، پوشاک، لوازم و سرگرمی. در گذشته، بازار بخش کوچکی از مرکز این منطقه را اشغال می کرد. اما با گسترش جده، البلد مرکزی کلاً به صورت یک بازار درآمد.

برای ساکنین جده، عصرهای رمضان بدون دیدار از البلد کامل نمی شود، راه رفتن، خرید کردن و لذت بردن از فضای متمایز رمضان در این منطقۀ کهن با غذاهای سنتی، به ویژه کبد (جگر کباب شده) روی سیخ و بلیله (غذایی که کلاً از نخود فرنگی درست می شود) و در دکه هایی که هر سال در ماه رمضان ظاهر می شوند.

البلد توسط خیابان بلندی به نام سوق العلوی که ساختمان ها و مراکز خرید لوکس در آن قرار دارند، به دو بخش تقسیم می شود. در حاشیه ها، فروشگاه ها و کوچه های گوناگون پر از مغازه های کوچک وجود دارند. در بین فواصل روی خیابان، دکه هایی که اقلام غیر معمولی ساخت فروشندگان خیابانی از کشورهای گوناگون را می فروشند، دیده می شوند، در کنار دکه های فروش بلیله و کبد که خریداران برای صرف غذا در آنجا توقف می کنند.

عادل احمد بن عبادی از انجام این کار هر ساله طی رمضان لذت می برد. او گفت که دیدار از البلد و خوردن کبد و بلیله بخش مهمی از دستور کار او در رمضان است. او می گوید: «من بدون آمدن به این جا از رمضان لذت نمی برم، خوردن کبد در خیابان در حالی تماشای رهگذران.»

عبادی می افزاید: «دیدار از البلد برای من مهم است. در این روزها، افرادی را می بینم که تمام سال به خاطر دلایلی که ما را از هم دور نگه می دارد، آنها را نمی بینم. اما دیدار از البلد در رمضان و دکه های فروش کبد و بلیله و کوچه های سنگفرش شده ما را به یکدیگر می رساند.»

احمد آل عثمان در سنین 40 سالگی است و در شرکت مخابرات سعودی کار می کند. دیدار از البلد در ماه رمضان یکی از کارهای مورد علاقۀ او است. او می گوید: «از اولین روزهای ماه رمضان، این فکر در سرم خطور می کند تا از البلد دیدار کنم و در آنجا کبد و بلیله بخورم.»

وی گفت: «دیدار از البلد طی رمضان از دید من و آشنایان و دوستانم یک فرجام پیشین است. همچنان که زمان در این ماه می گذرد، دیدارهای خودم را افزایش می دهم تا اوقات بیشتری را در البلد با عطرها، ویترین ها و جمعیت فریبندۀ آن که از خیابان ها و کوچه های قدیمی آن گذر می کنند، بگذرانم.»

صالح العماری، فروشندۀ کبد، محلی را از شهرداری برای دکۀ کبد فروشی خود که بیش از 20 سال است صاحب آن بوده، اجاره می کند. عمو صالح، وی به این نام شناخته می شود، ناراحتی فزایندۀ خود را از نزدیک شدن پایان ماه رمضان ابراز می کند، برای این که به آن معنی است که او باید دکه خودش را ترک کند، عمامۀ قدیمی جدۀ خود را کنار بگذارد، با منظرۀ کوچه سنگفرش های کهن و خانه های تاریخی خداحافظی کند و به زندگی در شهر جدید بازگردد، آن طور که کار و خانواده ایجاب می کند.

عمو صالح می گوید: «فروش کبد در این جا مربوط به پول درآوردن نیست، برای این که من واقعاً نیازی به این دکه ندارم. بلکه یک اعتیاد کلی است به فضای کلی این مکان و عطر کبد- که فقط در این زمان از سال است که میتوانم با دست بپزم- علاوه بر لذت بردن از تماشای جمعیت و چهره های قدیمی که هر سال به اینجا بر می گردند.»

بوک مارکینگ (بایگانی سازی اینترنتی)

خواهشمند است دیدگاه خود را پیرامون این مقاله با ما در میان بگذارید تا ما بتوانیم کیفیت این سایت اینترنتی را بهبود ببخشیم